Autorka: Ljiljana Maletin Vojvodić //

Ovo nije moja prva poseta Sarajevu, ali do sada nisam osetila potrebu da o njemu pišem. Pre rata sam u njemu bila jedan jedini put – valjda kao i gotovo svi srednjoškolci iz vremena SFRJ – na maturskoj ekskurziji Sarajevo–Dubrovnik. Tada su nas odveli u Zemaljski muzej BiH i, naravno, na Baščaršiju gde smo pojeli čuvene sarajevske ćevape. Neko je tada probao i baklave i tulumbe, a gotovo svako pazario ratluk od ruže i ručno rađen suvenir – džezvu koji će naše majke čuvati kao ukras.

Nisam tada razmišljala o uticaju otomanskog i austrougarskog, spoju Istoka i Zapada. Znala sam za Bijelo dugme, da Sarajlije imaju specifičan smisao za humor i – to mi je tih godina bilo dosta.

Ali, Sarajevo nije bio samo jedan od gradova bivše Jugoslavije sa specifičnim duhom u kojem su postojali Bijelo dugme, Indexi, Čola ili Kemal Monteno.

To je grad u kojem je 1914. godine Gavrilo Princip izvršio atentat na austrougarskog prestolonaslednika Franca Ferdinanda.

U njemu su se 1984. održale XIV zimske olimpijske igre a maskota tih Igara bio je Vučko, koji je „Sarajevooo” uzvikivao glasom Zdravka Čolića.

Tom otomanskom, austougarskom i jugoslovenskom Sarajevu će se, kasnije, pridružiti i ono ratno, poratno i postjugoslovensko. Od aprila 1992. godine stanovnici Sarajeva će živeti pod troipogodišnjom opsadom tokom koje će poginuti više 11.000 ljudi.

Mada roman Damira Uzunovića „Ja sam” nisam uspela da nabavim, kao što nikada nisam bila i na Sarajevo Film Festivalu, slojeve istorijskog i savremenog Sarajeva ovoga puta sam tražila u „Šindlerovom liftu” Darka Cvijetića u izvođenju sarajevskog Kamernog teatra 55 i režiji Kokana Mladenovića, u knjigama „Sarajevo – plan grada” Miljenka Jergovića i „Đavo u Sarajevu” Nenada Veličkovića i u knjižari Bybook.

Kao i u radu „Bosnian Girl” Šejle Kamerić čiji je plakat bio izložen na jednoj od gradskih fasada, galeriji „Zvono” Saše Bukvića i u „Muzeju odbačenih stvari“ Jusufa Hazifejzovića u Skenderiji.