Piše: Dragan Vojvodić //

Film Požuda (Babygirl) rediteljke Haline Reijn, s Nikol Kidman u glavnoj ulozi, za koju je na Filmskom festivalu u Veneciji nagrađena Zlatnim lavom, pojavio se i u našim bioskopima. Uz Kidman igraju i Antonio Banderas, koji glumi njenog muža, i Haris Dikinson, u ulozi mladog pripravnika s kojim otpočinje erotsku vezu.

Nikol Kidman igra Romi, hladnu, botoksiranu CEO uspešne kompanije specijalizovane za robotizovane sisteme isporuke. Udata je za  pozorišnog reditelja koji priprema Ibsenovu Hedu Gabler, dramu o nesrećnom braku. Jedna od njihove dve kćeri je queer, ali to nije tema filma. Tema je: odnosi moći, seksualna požuda, odnosi dominacije i marginalnosti, rodnih uloga, porodice, različitih generacija i ideologije.

Romin naizgled idiličan porodični život, u kojem ima seksa ali ne doživljava orgazam, kao i visoku poziciju koju ima na poslu, može da ugrozi afera sa stažistom Samuelom. Svesna je da joj karijera i privatni život mogu biti uništeni takvom vezom, ali zbog toga se i upušta u nju.

Ovaj film, s elementima erotskog trilera, ovenčan nagradama kritike, koji uzgred postiže visoku gledanost, nameće poređenja sa nekim od prethodnih filmova u kojima je glumila Nikol Kidman ili sa filmovima slične tematike – erotske veze starije uspešne žene sa mlađim muškarcima na pragu buduće karijere. Jedan od njih je erotska psihološka drama Učiteljica klavira iz 2001. godine u režiji Mihaela Hanekea, koja se zasniva na istoimenom romanu Elfride Jelinek iz 1983, zapravo priča je o neudatoj profesorki klavira (Izabel Iper) na Konzervatorijumu u Beču koja živi sa svojom majkom u stanju emocionalne i seksualne neuravnoteženosti i ulazi u sado-mazo vezu sa svojim studentom.

Na sličan način rediteljka Haline Reijn u Požudi kreira filmsku priču u nešto drugačijem prostornom i vremenskom kontekstu zasnivajući je na seksualnoj vezi uspešne poslovne žene i mlađeg muškarca, pripadnika nove generacije, koja odrasta u novom mileniju u potpuno drugačijim društvenom i tehnološkom okruženju.

Dok je film Učiteljica klavira, prevashodno zahvaljujući izvrsno adaptiranom scenariju i odličnoj režiji, minimalistički sveden na jedan emotivno rastrojen seksualno društveno neprihvatljiv odnos, Požuda se scenaristički, ali i filmski rasipa u pojašnjenju ne samo tog uspostavljenog erotskog odnosa koji više i nije toliko društveno neprihvatljiv, nego i na opisu porodičnog, poslovnog, generacijskog konteksta te veze.  U mnoštvu tih odrednica koje nam nameće režija, kao da se gubi sama srž, suština tog odnosa. Ostaje nejasno na čemu počiva odnos moći i dominacije koji se uspostavlja među novonastalim seksualnim partnerima, dok je prosto neodrživa slika bračnog partnera (Antonio Banderas) koji i pored provedenih 19 godina u braku sa glavnom protagoniskinjom filma suštinski ne poznaje njen emotivni i seksualni život.

Takođe se pristup režiji doživljava kao suprotnost Hanekeovom minimalizmu. Ta želja da se određena tema sagleda iz mnoštva uglova prenosi se i na pojedina zvučno-vizuelna rešenja. Tako se scene erotskog sadržaja, koliko god one predstavljaju iskliznuće iz normalnosti, prikazuju kao ljubavno uobičajen odnos. Da bi se taj prikaz osnažio, tokom takvih scena reditelj poseže za mejnstrim muzičkim hitovima koji emotivno boje scene seksualne dominacije reklo bi se na pogrešan način. Sve u svemu, ceo film se doima kao video-materijal za određenu muzičku podlogu, gde se soundtrak previše nameće, a sve u cilju kako bi se ilustrovalo savremeno vreme koje nameće ne samo nova pravila, već i nov (nametnut) način konzumiranja filmova, umetnosti i kulture.

Iako je Požuda izazvala veliku pažnju, nemoguće je ne prisetiti se jedne druge uloge Nikol Kidman u filmu Širom zatvorenih očiju filmskog remek-dela Stenlija Kjubrika i ne pomisliti koliko je teško napraviti dobar film.