Art Box portal//

U savremenoj umetničkoj praksi, društvene mreže postale su ključni alat za vidljivost i promociju, ali isto tako i prostor u kojem se oblikuju, a često i konstruišu karijere. Sve češće se susrećemo sa praksama u kojima, recimo, umetnici, kako bi povećali šanse za izlaganje ili komercijalni uspeh, stvaraju imaginarne narative o svom izlagačkom iskustvu, inostranim projektima, zastupljenosti u kolekcijama muzeja i sl.

Ove fikcionalne biografije često se oslanjaju na upotrebu generičkih formulacija poput „izlagao u zemlji i inostranstvu“, „zastupljen u kolekcijama muzeja“, uz pozivanje na podjednako opšte i neproverljive odrednice kao što su anonimni privatni kolekcionari, „rezidencijalne inicijative i platforme“, bez konkretnijih dokaza i relevantnih referenci.

U kombinaciji sa vizuelnim materijalom, koji je često AI-generisan, modifikovan u foto-šopu ili preuzet iz tuđih izvora, konstruiše se i privid da su njihovi radovi izlagani u renomiranim muzejima i galerijama ili da se nalaze u privatnim kolekcijama.

Plaćene reklame i tekstovi i različiti marketinški mehanizmi dodatno učvršćuju takvu sliku, neretko pozicionirajući umetnika kao „perspektivnog“ ili „etabliranog“, iako za to ne postoji stvarna institucionalna podrška niti proverljiv kontekst.

Jasno je da mehanizmi društvenih mreža favorizuju sadržaj koji je vizuelno upečatljiv, lako deljiv ili viralan, tako da umetnici koji koriste AI generisane slike, konstruisane narative i plaćenu promociju imaju veću šansu da budu primećeni. Isto tako je jasno i da reference iz lične biografije, medijskih objava ili sadržaja na društvenim mrežama same po sebi nemaju težinu ukoliko nisu potvrđene u relevantnim i proverljivim izvorima: zvaničnim veb-sajtovima, katalozima institucija, arhivama galerija i muzeja, publikacijama izdavača ili dokumentovanim rezidencijama i nagradama.

Provera umetničke biografije mora podrazumevati validaciju kroz zvanične izvore, da bi pobrojane informacije mogle dobiti kredibilitet i mogu se pouzdano koristiti u selekciji, istraživanju i izveštavanju. Paradoksalno, u tom procesu može nam pomoći i veštačka inteligencija: ista ona koja konstruiše izmišljene narative može poslužiti i za dekonstrukciju neistina i upućivanje na proverljive činjenice.

Ozbiljni kustosi, galerije i izdavači, insistiraju na proverljivim referencama, transparentnoj dokumentaciji i jasno utemeljenom profesionalnom iskustvu a njihova praksa pokazuje da digitalna vidljivost nije merilo vrednosti i validnosti. Jasno je da društvene mreže proizvode privid uspeha koji ne može potisnuti stvarni umetnički kvalitet, ali ostaje otvoreno pitanje ko je sve voljan da se upusti u proveru i kome je taj simulakrum uspeha upućen.