Postavljena paralelno sa 61. Venecijanskim bijenalom umetnosti, izložba obeležava 80. rođendan umetnice i uspostavlja dijalog između njenog pionirskog performativnog jezika i remek-dela renesanse koja oblikuju kulturni identitet Venecije.

Veza Marine Abramović sa Bijenalom i Venecijom seže u njeno detinjstvo. Prvi put je posetila Venecijansko bijenale sa 14 godina, doputovavši sa majkom iz Beograda vozom. U svojim sećanjima, to iskustvo opisuje kao presudno — trenutak u kojem je umetnost postala lično iskustvo i prostor transformacije.

Ova izložba istovremeno označava i njen povratak u Veneciju, grad u kojem je 1997. godine nagrađena Zlatnim lavom za rad Balkanski barok.

Postavka Transforming Energy smeštena je u prostoru stalne muzejske zbirke i u privremenim izložbenim galerijama Akademije, čime se rad umetnice direktno integriše u istorijski sloj venecijanskog kulturnog nasleđa. U svom konceptu, izložba uspostavlja susret prošlosti i sadašnjosti, materijalnog i nematerijalnog, tela i duha.

Posetioci su pozvani da učestvuju u seriji interaktivnih „Tranzitornih objekata“ — kamenih ležajeva i struktura sa ugrađenim kristalima — tako što leže, sede ili stoje na njima, aktivirajući ono što Abramović naziva „energetskim prenosom“. Uslov za učešće je isključivanje mobilnih telefona, dok je fotografisanje zabranjeno.

U pojedinim segmentima izložbe pojavljuje se i digitalni avatar umetnice, zamišljen kao njen virtuelni pandan i produžetak Abramović metode, koji proširuje ideju prisustva i performansa u digitalni prostor.

Tokom 1988. godine, Marina Abramović i Ulaj prepešačili su Kineski zid. Na tom putovanju, umetnica se susrela sa praksama tradicionalne kineske medicine i interesovanjem za kristale kao medijume energije i odnosa tela i prostora. To iskustvo postaje jedna od početnih tačaka njenog dugogodišnjeg istraživanja energetskih praksi, koje će kasnije rezultirati ciklusom radova Transitory Objects.

Kustos Shai Baitel objašnjava da ovi radovi funkcionišu kroz direktan fizički kontakt — telo posetioca postaje aktivator energije, kroz stajanje, sedenje i ležanje na objektima. U tom smislu, radovi uspostavljaju kontinuitet između savremenih umetničkih praksi i istorijskih shvatanja tela kao mesta transformacije, od renesansnih umetnika poput Leonarda, Mikelanđela i Ticijana, do savremenog performansa.

U Veneciji — gradu koji je vekovima raskršće kultura i materijala — Abramović koristi kvarc, ametist i druge prirodne elemente, uspostavljajući vezu između materijalnog nasleđa grada i sopstvenog istraživanja transformacije energije. Posetilac je time pozvan na iskustvo koje prevazilazi posmatranje i prelazi u stanje prisustva.