Piše: Dragan Vojvodić //

Videti uživo The Cure i njihovog ikoničnog frontmena Roberta Smitha, prvi put u životu – a kao tinejdžer, kada se čitav jedan svet otvarao predamnom, preslušavao sam Faith na tadašnjem Tosca gramofonu – predstavlja ne samo važan muzički događaj već i svojevrsnu retrospekciju – kako ličnu, tako i šire.

Drugog dana festivala, kao headliner i ujedno closing act, The Cure su nastupili na najvećoj, Flamingo bini Way Out West festivala, nakon sjajnog nastupa podjednako velike zvezde Nika Kejva. Sam raspored izvođača govori dovoljno o tome koliki uticaj i značaj The Cure imaju i danas, nakon gotovo pet decenija postojanja.

Za razliku od energičnog Kejva, koji čitav prostor muzičkog stejdža koristi za svoj nastup, istrčavajući s kraja na kraj bine, spuštajući se među publiku i ponovo vraćajući na scenu, Robert Smit nastupa ukopan kraj mikrofona, pogledom uprtim u daljinu dok pred publiku iznosi mračne, a istovremeno melodične hitove iz osamdesetih i devedesetih, svojim dramatičnim, ali i krajnje poetski obojenim vokalom.

Set-lista, posebno prilagođena ovom festivalskom nastupu, prolazi kroz sve ključne periode benda – Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me, Disintegration, Wish, The Head on the Door, Seventeen Seconds... Iako nastup započinje i završava se pesmama sa novog albuma Songs of a Lost World, za koji kritika ima sve reči pohvale, ovaj izbor pokazuje da The Cure još uvek nisu bend koji je iscrpeo svoj kreativni potencijal.

The Cure i dalje zvuče kao bend koji je osamdesetih svojom čuvenom trilogijom Seventeen Seconds, Faith i Pornography kreirao britanski dark post-punk. Bio je to period kada su stvarali sporije melodije, udaljavajući se od glavne new wave struje i gradeći hipnotičku i introspektivnu atmosferu. Smitov glas, uz minimalističke gitare, stvarao je prepoznatljivu atmosferu otuđenosti, melanholije i egzistencijalne teskobe.

Vidljivo je da kao i Nik Kejv, i The Cure privlače nove generacije koje nisu imale priliku da vide mladog Roberta Smita na bini. Naizgled, ništa se nije promenilo kada je reč o vizuelnom i zvučnom aspektu njihovog nastupa. Robert Smit i dalje ne odstupa od svog vizuelnog stajlinga ustanovljenog još od najranijih dana: crveni ruž, crni ajlajner i razbarušena kosa, toliko tipični za period post-panka i novog talasa. Sve ono što ga je učinilo jednom od najprepoznatljivijih figura britanske, ali i svetske alternativne scene, i dalje je prisutno.

Gledati i slušati The Cure 2026. godine na festivalu Way Out West gotovo je dramatično iskustvo. Veoma je teško otrgnuti se utisku da pred sobom gledate jednu od najprepoznatljivijih figura rok kulture, čoveka koji je na sceni prisutan gotovo pet decenija. Ali Smit sada stoji na bini pred publikom kao gotovo sablasna verzija androgenog mladića s početka svoje karijere. Upravo u tom neskladu između fizičkog izgleda i umetničkog identiteta nastaje nešto gotovo fascinantno. Njegov nastup i njegov glas iznenađujuće su snažni i prepoznatljivi.

Robert Smit je umetnička figura koja je preživela čitavu jednu epohu i još uvek traje kao živa relikvija sopstvene estetike i alternativne kulture.

Dokaz njegove gotovo hipnotičke privlačnosti i značaja jeste i to što je čitav bend The Bad Seeds, zajedno sa Nikom Kejvom, nakon sopstvenog nastupa, na bini preko puta, ostao svih 90 minuta kako bi uživali u koncertu The Cure.