Pored radova iz kolekcije MSUB, na izložbi su zastupljena i Veličkovićeva dela iz drugih institucija, muzeja i galerija, kao što su: Nacionalni muzej moderne umetnosti – Centar Pompidu (Pariz), Centre national des arts plastiques (Pariz), Muzej suvremene umjetnosti (Zagreb), Moderna galerija (Ljubljana), Muzejot na sovremenata umetnost (Skoplje), Umjetnička galerija (Dubrovnik), Narodni muzej u Beogradu, Muzej Zepter, Muzej grada Beograda, Istorijski muzej Srbije, Umetnička zbirka SANU, Umetnička galerija „Nadežda Petrović“ (Čačak), Gradski Muzej Sombor, Moderna Galerija Valjevo, kao radovi i iz privatnih kolekcija iz zemlje i inostranstva.

Izložbu prati katalog koji sadrži studijske tekstove domaćih i inostranih autora, fotografije i pisma iz porodične arhive umetnika. Intergalan deo izložbe je i filmski program sastavljen od dokumentarnih filmova i video-priloga koji se emituju tokom trajanja izložbe.

Jedan od najpoznatijih srpskih slikara, Vladimir Veličković, završio je Arhitektonski fakultet iako je, kako je sam govorio, želeo da upiše Likovnu akademiju. No, već sa 16 godina je izlagao u paviljonu „Cvijeta Zuzorić“, a na Bijenalu mladih u Parizu 1965. godine je osvojio glavnu nagradu. Sledeće godine se preselio u francusku prestonicu. Od 1983. do 2000. go­di­neo je bio redovni profesor na pa­ri­skoj Li­kov­noj aka­de­mi­ji, po­zna­tom „Bo­za­ru“. Bio je i redovni član Francuske akademije umetnosti, član Srpske akademije nauka i umetnosti (SANU), odlikovan je francuskim Ordenom viteza legije časti, predstavljao je Jugoslaviju na 36. Bijenalu u Veneciji.

Izložba u MSUV je, ujedno, i prilika da se setimo Danila Kiša i njegovog eseja iz 1982. godine pod nazivom „Zašto Veličkovićevi trkači nemaju glavu“ koji je objavljen u  knjizi „Homo poeticus“. U njemu, reagujući na tvrdnju da Veličkovićevi „Trkači” nemaju glavu zbog toga što je slikar želeo da predstavi „obezglavljenost modernog sveta i čoveka”, Kiš, između ostalog, ističe kako se Veličković, bavi „teškim problemom forme”, te da njegovi zahuktali trkači nisu „ništa drugo do likovne studije pokreta… i zamaha…”

Retrospektivna izložba Vladimira Veličkovića se u MSUB može pogledati do 21. februara naredne godine.